Vroeger, in de 50er jaren, heb ik Nederlands gestudeerd, maar ik heb altijd banen gehad waarin ik dat maar zijdelings gebruikte. En ik heb er nogal wat gehad, banen. Ik ben ook nooit bang geweest om te verhuizen, maar nu woon ik weer in Maastricht, waar ik mij in 1959 voor het eerst gevestigd heb.
Dit valt natuurlijk onder die "andere dingen" waarover ik wil schrijven en wie het wil weten, moet vooral regelmatig mijn site bezoeken. Daar zal ik - sommige dingen van - mijn leven vertellen. Een roman wordt het niet. Serieus, een roman hoort een plot te hebben, maar in mijn autobiografie kan ik er geen ontdekken. Als zij al zo iets is zal het meer een avonturenroman worden.
Ik ben geboren in Stein (L.) op 16 juli 1935. Ik heb daar gewoond - met tussenpozen van twee jaar op kostschool in 1947/9 en van een verblijf in Utrecht in 1956/7 van een jaar - tot 1959 toen ik trouwde met Enny Larik en naar Maastricht verhuisde. Ramon is in die laatste plaats geboren. Vandaar trok ik in 1963 naar Utrecht, vervolgens naar Soest, Utrecht, Amsterdam, Maasmechelen en tenslotte weer naar Maastricht.
Na mijn gymnasiumtijd (Rolduc, Sittard) ben ik gaan werken (documentalist, journalist) en heb ik m.o. Nederlands gestudeerd. In 1959 werd ik redacteur bij het bedrijf van Openbare Werken in Maastricht en ben ik begonnen aan een rechtenstudie. Dit heeft geduurd tot 1964 en in die tijd heb ik het tijdschrift "Mosaiek" opgericht en heb ik in Maastricht bijgedragen aan de heroprichting van de Filmliga waarvan ik de eerste secretaris ben geweest. In 1964 ben ik naar Utrecht gegaan om eerst bij de provincie en later bij de gemeente te gaan werken. Daar heb ik ook mijn juridische studie voltooid.
Wij woonden afwisselend in Utrecht en Soest, waar Mark en Fabian geboren zijn.
Op 1 januari 1970 werd ik wetenschappelijk hoofdmedewerker staats- en administratiefrecht aan de Rijksuniversiteit Utrecht, in 1979 medewerker aan de UvA in geschiedenis van het recht, in het bijzonder het staats-, administratief- en volkenrecht. (Zie ook mijn "Moderne volkenrechtsgeschiedenis".)
In 1988 kon ik met wachtgeld. Mijn bedoeling was mij aan de literatuur te wijden. In de eerste jaren heb ik een tweetal novellen geschreven en in het begin van de 90er jaren een roman. Zij waren bedoeld als studies en zijn niet gepubliceerd.
In 1990 stierf Enny. Sinds 1993 woon ik samen met Mieke Blom, eerst in Amsterdam, toen in Maasmechelen en nu in Maastricht.
Sinds mijn vertrek van de universiteit heb ik mij toegelegd op de bestudering van de techniek van het schrijven. Aan praktische ervaring als basis daarvoor ontbreekt het mij niet. Vanaf begin 1959 was ik bij Openbare Werken in Maastricht redacteur, zoals de officiële titel luidde, wat inhield dat ik "de van de dienst uitgaande stukken" moest controleren op "taal, stijl en logika". Ik heb dat vijf en een half jaar lang gedaan en schreef zelf gemiddeld 1600 brieven per jaar. Ik denk dat ik er na een gewenning van een jaar of wat een virtuoos in ben geweest.
Voordien had ik een jaar gewerkt als de enige redacteur van het weekblad "Okido", waarin gekochte kopij stond maar dat ikzelf voor driekwart vol schreef met vertaalde en bewerkte korte verhalen, een idem feuilleton, reportages, ingezonden brieven, astrologie, puzzles, enz. Nog in 1958 had ik als free lance journalist reisverhalen (Alfredo Climent), (Cullar de Baza ) over Spanje gepubliceerd. Sinds 1960 houd ik een dagboek bij, vanaf 1986 op de computer.
In mijn universitaire periode heb ik verder enkele wetenschappelijke publicaties verricht, onder andere over de geschiedenis van het staatsrecht en over die van het volkenrecht evenals enkele boekbesprekingen. De laatste tijd heb ik mij in het kader van de bestudering van de schrijftechniek vooral beziggehouden met de compositietechnieken van de middeleeuwse "dictatores" (11e tot 14e eeuw) en met de roman (van de antieke van rond het begin van de jaartelling tot en met Rushdie).
Ik verzamel ook materiaal voor een historische roman over Antonius a Lapide, een scriba uit de 11e eeuw, die zijn opleiding kreeg van Remigius van Meerssen, kanunnik aan de Sint Servaas in Maastricht, en na voltooiing van een belangrijke job in Stavelot, in het gevolg van Godfried van Bouillon naar Italië trok waar hij intensieve contacten opbouwde met Albericus van Montecasino en in Canossa aanwezig was toen Hendrik IV daar in zijn hemd stond en zo meer. Dit project vlot overigens van geen kant omdat ik wel een personage heb kunnen bedenken, maar nog steeds geen plot.
Ik vergat nog bijna te vermelden dat ik in 2000 in het Cultureel Centrum van Maasmechelen een cursus over de geschiedenis van Europa heb gegeven waaraan ik veel tijd heb besteed en die mij veel materiaal heeft opgeleverd.
Hoe opschepperig het voorgaande ook klinkt, ik heb er nog een paar dingen aan toe te voegen. Zo houd ik mij al sinds het einde van de 70er jaren bezig met "recht en literatuur", door mijzelf meestal "Jurisfictie" genoemd. In januari, februari en maart 2003 heb ik voor de Vereniging Literaire Activiteiten Maastricht een causerie gehouden over de geschiedenis van de roman. En in 2005 trad ik op voor de Academie voor Beeldende Kunsten Maastricht om iets te vertellen over het humanisme in de Renaissance.
zaterdag 15 maart 2008
Inmiddels ben ik bezig een aantal van mijn blogs te verzamelen om een nieuwe "Intro" te schrijven. Voorlopig kun je daar terecht.
Toch nog dit. Terwijl ik een nieuwe html-versie van mijn tekst over het humanisme in de Renaissance maakte, vond ik ineens een paar redelijk goeie formuleringen om de levensbeschouwelijke worsteling van mijn leven (of zo) duidelijk te maken. Zij luiden als volgt.
Esseejtje 5 (in
"Het humanisme in de Renaissance" ). Nog een autobiografische aantekening
Misschien zijn er lezers geïnteresseerd in het antwoord op de vraag waarom ik mij bezighoud met het Italiaanse humanisme van de Renaissance. Ik moet dat eens een keer in een systematisch essay duidelijk maken. Voorlopig verwijs ik naar een aantal al op internet gepubliceerde teksten van mij. In de eerste plaats naar "
Vroegmiddeleeuws volkenrecht ", in het bijzonder de passages over de verandering van mentaliteit bij de overgang van het Romeinse naar het christelijke Europa. Ik karakteriseerde de eerste, de Romeinse mentaliteit, als "civisch", de tweede als "augustinistisch". De term "christelijk" was mij te algemeen, terwijl "augustinisme" een aan het fundamentalisme grenzende zo niet ermee gelijk te stellen mentaliteit is. Autobiografisch is deze aantekening omdat ik in mijn jonge jaren naar mijn idee een sterk augustinistische opvatting van mijn eigen geloof heb gehad. Ik werd er mij echter in toenemende mate van bewust dat zij mij de toegang tot de wereldlijke werkelijkheid ontzegde en besefte dat ik in dezelfde situatie verkeerde als heel Europa van voor de Renaissance. Zou ook voor mij de mentaliteit van de Renaissance en in het bijzonder het humanisme de uitweg zijn? Daarvan heb ik mij rekenschap proberen te geven in de vorm van het verzamelen van materiaal voor een essay over het ontstaan van het Renaissance-humanisme in Italië, waarvan de bovenstaande tekst een samenvatting is. Op een wat andere manier heb ik dit gedoe van mij uiteengezet in
mijn weblogs van eind 2006/begin 2007.
donderdag 29 oktober 2009
De aan de bovenstaande tekst van 15 maart 2008 voorafgaande is ontleend aan een sollicitatiebrief van een aantal jaren geleden. Sinds 2000 heb ik nog een college of lezing gegeven voor studenten van de Academie voor Beeldende Kunsten in Maastricht die ging over het Italiaanse humanisme van de Renaissance, maar daar is het wat mijn "optredens" in het openbaar betreft helaas bij gebleven. Ik studeer nog steeds veel, in het bijzonder filosofie, geschiedenis, literatuur en internationale betrekkingen, maar ik ondervind weinig belangstelling en respons voor wat ik daarvan publiceer op mijn weblog (over van alles) en op mijn website "AfrodisiakA" (over de geschiedenis van de roman) of anderszins. Ook mijn "De Rollende Er" heb ik maar gestopt hetgeen niemand is opgevallen. En juist daarom.
Verder lees ik graag en veel romans, in het Frans, Duits en Engels, vanaf "Chaereas en Kallirhoë" van Chariton van Afrodisias tot The Humbling van Philip Roth. Ik heb mijn eigen literatuurlijst nog niet eens uit. Af en toe vul ik dit (deze?) "Intro" aan met een nieuwe link naar een oude tekst, zoals mijn 'Lijst van publicaties", maar...